• Co zrobić by każdy obywatel  mógł  realizować swoje ambicje i zamierzenia?
  
• Jak godzić sprzeczności pomiędzy różnymi grupami i środowiskami społecznymi?
  
• Jak wykorzystywać istniejący w ludziach potencjał do tego, by przyspieszać rozwój społeczny, by zapobiegać powstawaniu zagrożeń, a istniejące problemy rozwiązywać?
  

 
Słysząc określenie ”partycypacja społeczna”  -  w pierwszej chwili nie wiemy o co chodzi, a przecież uczestniczymy w niej każdego dnia. Zagadnienie to można rozumieć w bardzo różny sposób. Najczęściej  partycypacja społeczna jest określana jako proces, podczas którego obywatele mają wpływ na decyzje podejmowane przez władze publiczne. Proces ten polega na współuczestniczeniu mieszkańców kraju, regionu, gminy w rozwiązywaniu wspólnych problemów oraz zaspokajaniu potrzeb obywateli.  Najprościej mówiąc jest to komunikacja pomiędzy administracją publiczną a obywatelami.
Taka komunikacja może oczywiście  przybierać różne formy. Najpowszechniejsze to:  referenda i konsultacje społeczne. Często nie zdajemy sobie sprawy, że nasze codzienne czynności mogą być elementem partycypacji społecznej i są istotne w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego. Najczęstszymi formami, którymi posługują się obywatele w sposób nieświadomy są konsultacje społeczne. Gdy wybieramy się do władz lokalnych aby omówić nurtujące nas sprawy (np. budowę nowej drogi) bierzemy udział w konsultacjach społecznych. Innym razem spotykamy wójta na spacerze i zwracamy mu uwagę na niedziałającą latarnię lub dziurę w drodze -  to też jest partycypacja.

Takie konsultowanie działań władzy publicznej z obywatelami jest dwustronną komunikacją, w której władze otrzymują potrzebne im opinie i informacje, które często mogą być niezauważone, a obywatele mogą uczestniczyć w działaniach podejmowanych przez administrację publiczną, stając się pełnoprawnym partnerem a nie tylko „ klientem”.

 W jaki sposób mieszkańcy uczestniczą w dialogu z władzami?

Najczęściej obywatele danej społeczności, którzy mają podobne poglądy lub potrzeby zbierają się w grupę mniej lub bardziej sformalizowaną. Grupy te powstają spontanicznie z inicjatywy obywateli, na zasadzie dobrowolnego ich udziału i funkcjonują niezależnie od administracji państwowej i samorządowej. Przykładem takiej aktywności są wszelkie: akcje charytatywne, zbiórki pieniędzy, protesty i zebrania społeczne. To także udział w pracach np. parafii, koła gospodyń wiejskich, ochotniczej straży pożarnej lub lokalnych komitetów społecznych ( np. budowy wodociągu, kanalizacji, telefonizacji itp.).

Przykładem grup sformalizowanych są organizacje pozarządowe ( fundacje i stowarzyszenia), które również biorą czynny udział w życiu społecznym i są istotnym partnerem w poszukiwaniu rozwiązań wielu problemów społecznych i gospodarczych w samorządach. Są one wyjątkowo ważne   bo  działają w nich osoby aktywne i zaangażowane w sprawy lokalne danej jednostki samorządowej. Często są to specjaliści w jakiejś dziedzinie, których opinie mogą być istotne w rozwiązaniu problematycznych i trudnych kwestii. Współpraca tych dwóch podmiotów jest jedną z najbardziej skutecznych form partycypacji społecznej.